In de mailbox: bericht van een zorgboer
Beste begeleider,
Een vervolg op de situatie van vorige week dat J. niet is komen opdagen.
Ik heb vrijdag een telefoontje gehad van de oma van J. Ze excuseerde zich voor het feit dat J. woensdag en donderdag niet is komen opdagen.
Ze zou ook proberen hem zover te krijgen om maandag (vandaag) wel te komen.
Ondertussen zijn we maandagochtend en is J.weer niet op de afspraak.
Ik wil de taak van een zorgboerderij niet overdrijven, maar anderzijds is de impact voor het bedrijf niet gering, wanneer een jongere hier naartoe komt.
Er moeten nuttige taken gezocht en gevonden worden binnen de uren dat hij/zij aanwezig zal zijn.
Planningen over vervoer, verantwoordelijkheid, opvolging, bespreking,…
Woensdagochtend, de eerste dag voor J., waren al mijn mensen uit het Leuvense te laat omwille van het wachten op J.
De afspraak qua plaats en tijdstip was nochtans zeer duidelijk. Het is dan ook een spijtige zaak dat ik zelfs niet tijdig verwittigd werd van het feit dat J. niet zou komen.
Als de jongere schoolmoe is en hem/haar een schoolvervangend alternatief aangeboden wordt verwacht ik op z’n minst enige inspanning om deze kans met beide handen
aan te pakken.
Maar blijkbaar zijn het allemaal nutteloze inspanningen van verschillende mensen om J. alsnog op het rechte spoor te houden.
Met dit schrijven wil ik dan ook meedelen dat vanaf heden J.hier niet meer welkom is om te voldoen aan zijn verplichtingen.
Zeer misschien schudt dit hem wakker en wordt er alsnog een oplossing gevonden, maar niet hier.
Beste groeten,
Vanuit het zorgbedrijf.
Groene Zorg Traject (GZT) binnen een Intensieve Behandelafdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Een project waar ontmoeting centraal staat!
De “patiënt” op de afdeling Pariz (Persoonlijkheidsstoornissen, afhankelijkheidsproblematiek residentiële intensieve zorgafdeling) in het PC St-Amandus Beernem, kan beschouwd worden als een kwetsbare persoon die op zoek is naar stabiliteit in zijn persoonlijkheid. Door diverse traumata in zijn levensgeschiedenis is de kans op deze groei mogelijks gestagneerd. Via een intensieve behandeling trachten we hierop een antwoord te bieden.
Een middel om dit te doen is het “Groene Zorg Traject” (GZT). Om een groei te bekomen bij onze patiënten wordt er voor gekozen om één maal per maand naar een landbouwbedrijf te trekken. Men kan het project omschrijven als een medium om persoonlijke groei, het inoefenen en uitbreiden van aangeleerde (sociale en /of crisis)vaardigheden en het opnieuw voeling krijgen met de maatschappij na te streven.
Het fundament van GZT is eenvoudig, doch voor de patiënt een openbaring. Binnen GZT zijn we op zoek naar huiselijkheid en gezelligheid, naar arbeidsmogelijkheden en ontmoeting met de natuur/dieren. Het hoeft geen betoog dat het ongedwongen karakter van een landbouwbedrijf een rust teweeg brengt met de patiënt. Vanuit deze rust staan we als begeleidende sociotherapeut naast de patiënt om samen de dag in te vullen. Wij hoeven geen regels op te leggen of hen te corrigeren, dit doet de landbouwer voor hen. Dit zorgt ervoor dat we (meer dan ooit te voor) samen die dag op pad gaan: we dragen zorg voor de dieren, zorgen voor een nette stal en doen allerhande klusjes binnen een gemengd landbouwbedrijf. Mooi om te zien dat onze vrouwelijke GZT - deelneemster het wasgoed buiten hangt en een prachtige maaltijd voor ons kookt samen met de “boerin”.
Vanuit de ervaringen die we opdoen op het landbouwbedrijf merken we dat we een stevigere band creëren met de GZT – patiënt. Een gegeven dat enkel maar te goede kan komen voor hun zorgtraject.
Thomas Dhondt (Bachelor in de verpleegkunde, optie psychiatrie)
Ilse Libijn (Therapeutisch coördinator, klinische psychologe)
Chris en Sabine: ‘We zijn heel blij dat we deze stap hebben gezet’
Chris en Sabine De Vlieger wonen samen met hun kinderen Bo en Sien in Lovendegem. Ze runnen er het zeugenbedrijf dat door de ouders van Sabine werd opgestart.
Chris zit in het bestuur van Landelijke Gilden en Sabine is bestuurslid van de lokale afdeling van KVLV. Ze leerden Groene Zorg op deze manier een hele tijd geleden kennen, maar dachten er toen nog niet aan om zelf zorgboer te worden. Toen een vriendin, die bij het CLB werkt hen erover aansprak, gingen ze er iets meer over nadenken. En toen een andere vriendin,in het kader van een time-out samen met enkele jongeren een weekje op de boerderij van Chris en Sabine kwam meedraaien kwam het onderwerp pas goed op de tafel.
Aanvankelijk hadden Chris en Sabine veel twijfels. Het is niet evident om iemand zomaar in huis te nemen, zeker niet als er ook kinderen zijn. Ze twijfelden ook of ze het wel zouden aankunnen. Ze wisten niet wat een hulpboer allemaal kan en hoeveel tijd je er in steekt. Maar toen ze hoorden dat er een coördinatie is vanuit Groene Zorg met een goede opvolging voor als er iets fout zou lopen, waagden ze het toch de stap te zetten.
Sinds half oktober komt G. in het kader van dagbesteding een dag per week een handje toesteken op het zeugenbedrijf. Groene Zorg ging eens horen hoe het intussen met die samenwerking gaat …
|
G.Z.: Hoe loopt het hier met jullie eerste hulpboer?
Chris en Sabine: Heel goed. G. weet al heel wat over de hoe het er aan toe gaat op het landbouwbedrijf en is daarbij ook nog eens heel leergierig. Hij wil steeds weten wat er moet gebeuren en waarom. Hij doet zijn werk ook heel nauwgezet, is altijd op tijd en verwittigt op voorhand als hij niet kan komen. Hij kan ook heel wat werkjes aan. We hebben de indruk dat hij houdt van de afwisseling hier op het bedrijf. Hij heeft al geholpen bij het voederen, castreren en wassen van de varkens, bij de verbouwingen, bij het onderhouden van het bedrijf… Hij heeft zelfs al eens een biggetje gered dat bijna werd verpletterd door zijn moeder.
G.Z.: Hoe reageren de kinderen en de andere mensen uit jullie omgeving?
Chris en Sabine: De kinderen zijn heel enthousiast. Het klikt ook echt met G. Hij helpt hen bij hun taakjes op de boerderij en zijn dag eindigt de laatste weken steeds met spelletje UNO. Ook de andere mensen uit onze omgeving reageren goed. We hebben iedereen die hier regelmatig over de vloer komt verteld dat we zorgboeren zijn en dat het dus zou kunnen dat er af en toe iemand anders op het bedrijf is. Aan veel bezoekers moeten we uitleggen wat het inhoudt om zorgboer te zijn.
G.Z.: Zijn er ook dingen die moeilijker lopen met G.?
Chris en Sabine: Niet echt. We hebben het wel getroffen met G. Hij komt zelf uit de landbouwstiel en dat scheelt al veel. Hij is heel zorgzaam naar de dieren toe en weet ook al heel veel. Alles gaat wel een beetje trager en soms heeft hij een mindere dag waarop hij dan niet komt of een beetje minder werkt. Het komt er bij ons vooral op aan om ons werk meer te structureren. Bepaalde karweitjes laat je beter liggen voor de dag dat G. komt, andere moet je een dagje uitstellen omdat je ze niet samen met hem kan doen.
|
 |
|
G.Z.: Hebben jullie het gevoel dat G. er zelf iets aan heeft?
Chris en Sabine: Dat denken we wel. Hij lacht wel veel en je voelt dat hij ervan geniet om te werken en zijn werk goed te doen. Thuis heeft hij niet veel om handen en verveelt hij zich snel en dat is hier zeker niet het geval. Hij leert hier ook wel heel wat bij. Binnenkort leren we hem zelfs spaghettisaus maken. Wij hebben er zeker ook iets aan om zorgboeren te zijn. Het geeft heel wat voldoening op het einde van de dag.
G.Z.: Hebben jullie tips voor andere land- en tuinbouwers die twijfelen om zorgboer te worden?
Chris en Sabine: Gewoon doen! Wij hadden in het begin ook heel wat twijfels. We dachten dat het niet voor ons bedrijf was weggelegd en dat we het niet zouden aankunnen, maar zijn heel blij dat we deze stap hebben gezet.
G.Z.: Heel erg bedankt en veel succes verder!
Dina Tersago 'Dit is fenomenaal!'
Al enkele weken kunnen we op het VTM-programma ‘Boer zoekt vrouw' de zoektocht van zorgboer Staf Deboes naar een geschikte vrouw volgen. Of je nu voor of tegen het concept bent, een ding is zeker : Jan met de pet kan op een laagdrempelige manier kennismaken met de boerenstiel en alles wat daarmee samenhangt. Een goede reden dus om af te stemmen op dit programma.
Staf was met zijn zorgboerderij een van de pioniers in Vlaanderen. Nu gaat deze goedlachse durfal nog een stapje verder. Vlaanderen moet en zal weten wat een zorgboerderij is, met of zonder een zorgboerin erbij !
Tijd voor het Steunpunt om over Stafs avonturen een babbeltje te slaan met de presentatrice van het programma, Dina Tersago.
Was het bestaan van zorgboerderijen voor jou reeds bekend ?
Het woord zorgboerderij klonk mij niet onbekend in de oren. Ik associeerde het eerder met huifkartochten die al eens georganiseerd worden voor personen met een mentale of fysieke beperking. Wat een zorgboerderij concreet inhield wist ik niet. Trouwens veel research doe ik niet voor het programma. Na vijf edities kan ik al een aardig boompje opzetten over de land- en tuinbouw. Wist je dat ik van jongs af mij al aangetrokken voelde tot het plattelandsleven ? Wat beleefde ik als kind veel plezier als ik in het dorp verse melk mocht gaan halen bij de plaatselijke boer of een bloemkool mocht gaan trekken op het veld.
Eerlijk gezegd, voor de zorgboerderij van Staf heb ik een boontje. Bij mijn eerste kennismaking kwam ik hulpboer Ronny tegen. Ik was werkelijk ontroerd en onder de indruk. Hoe die jongen bij Staf openbloeit, dat is fenomenaal! Staf is een vriend en tegelijk een beetje een vaderfiguur voor hem. Dagelijks gaat hij Ronny ophalen in de instelling om mee te helpen op het bedrijf. Staf en zijn boerderij vormen de rode draad doorheen Ronny zijn leven.
Een zorgboerderij kan voor heel wat mensen met een beperking het verschil maken. Ik wil er dan ook alles aan doen om aan het concept zorgboerderijen meer bekendheid te geven.
Denk je dat de zorgactiviteiten van Staf een invloed hebben gehad op zijn ‘succes ‘ bij de kandidates ?
Ik denk het wel. Typisch voor alle kandidaten is dat zij even gepassioneerd zijn en gedreven zijn in wat zij doen. De zorgboerderij is alles voor Staf. Hij doet dit volgens mij vooral door wie hij is. Staf is gewoon een sociale, warme en hartelijke man. Dit zullen veel vrouwen gemerkt hebben.
|
|
foto VTM
|
foto VTM |
|
Is het volgens jou belangrijk voor Staf dat hij een vrouw vindt die ook een beetje ‘zorgboerin ‘ kan zijn ?
Meewerken op het bedrijf als boerin hoeft volgens mij niet. Maar ze zal wel moeten kunnen omgaan met de gezellige drukte die er heerst.
Dit is toch niet aan iedereen gegeven. Staf is ook zo’n sociale figuur. Ze zal hem zeker moeten kunnen delen met verschillende mensen.
Dit bedoel ik niet negatief hoor. De zorgboerderij zal in elk geval een deel van het leven moeten worden van de vrouw die Staf zal kiezen.
Zal Staf de geschikte zorgboerin vinden ?
Ik mag nog niks verklappen. Het moet nog een beetje spannend blijven. Ik vind wel dat hij tot nu toe goede keuzes heeft gemaakt. Voor
op de zorgboerderij koos hij voor 3 avontuurlijke , ondernemende vrouwen. Vrouwen die stuk voor stuk omwille van hun leeftijd weten
wat ze willen en waar ze willen voor gaan. Zowel Staf als de 3 vrouwen zijn hier zeer open over.
Voor wie hij uiteindelijk kiest en of dit de vrouw van zijn leven is weten we binnen enkele weken. Blijven kijken is de boodschap.
VTM ‘Boer zoekt vrouw’ elke maandagavond omstreeks 20.30 u.
|
Met Martha op onze zorgboerderij
In de lente van 2007 viel de Nieuwsbrief van Groene Zorg in de brievenbus. Een begeleidingscentrum uit onze buurt deed een oproep voor een 15-jarige jongen op woensdagnamiddag om de veertien dagen. Enkele weken over nagedacht, de telefoon gepakt en gebeld. Na enkele weken was er een gesprek met die jongen en zijn begeleidster bij ons thuis op de boerderij. We voelden ons er goed bij en weer enkele weken later, na het in orde brengen van alle papieren, zowel van de instelling als van "Departement Landbouw en Visserij" kon het "zorgen voor" beginnen. En alles verliep heel vlot. Hij werkte goed mee, hij was graag met dieren bezig. Bijna een jaar is hij hier geweest.
Drie maanden later kregen we weer een telefoontje uit de instelling voor de opvang van een 14-jarig meisje. Ook zij is heel graag met dieren bezig. Zij brengt snoepjes mee voor onze hondjes en oud brood voor onze pony, ze weet heel veel over paarden, ik kan van haar nog leren.
|
Een jaar geleden kregen we een telefoontje van Landelijke Thuiszorg en sinds vorig jaar november komt Martha iedere vrijdagnamiddag naar de boerderij. Martha is een jongbejaarde dame van 62 jaar, met fysieke en mentale beperkingen. Thuis krijgt ze ondersteuning en begeleiding van een verzorgende van Landelijke Thuiszorg. Onze twee hondjes kennen haar al heel goed. Het zijn haar "schattekes" zegt ze altijd. Martha woonde als kind ook op een boerderij en dat is wel een pluspunt, ze voelt zich goed bij de koeien en kalfjes. Ze kan de maïs in de kribbe keren, de voedergang opkeren en hooi aan de kalfjes geven. Als ons Belgisch weertje het niet toelaat om buiten bezig te zijn, helpt ze graag het eten klaarmaken, zoals pompoenen en courgetten snijden voor de soep. Ze is heel graag bezig en helpt waar ze kan. Ze komt ook heel graag, dat voel je.
Daarom: Geef jongeren en ouderen de kans om van het boerderijleven te proeven en te genieten. Je krijgt er zoveel voor terug.
Maria
|
|
 |
Gastopvang op de zorgboerderij
Landelijke Thuiszorg, een dienst voor gezinszorg, heeft binnen het kader van het project “gastopvang” een aantal zorgvragers die mee gaan werken op een zorgboerderij. Een zorgboerderij wordt hier gezien als een specifieke vorm van gastopvang, naast de ‘gewone’ gastgezinnen waar oudere personen terecht kunnen. Landelijke Thuiszorg treedt op als begeleidende voorziening, zowel voor cliënten van de thuiszorg als voor niet-cliënten.
 |
|
Op de zorgboerderij begeleiden we een divers publiek van zorgvragers. Jongeren met autisme of met een andere problematiek, (jong-)volwassenen met een mentale, fysieke of psychische handicap en oudere personen die ook nog graag mee van het buitenleven genieten en van het ‘leven’ op de boerderij. Niet alle zorgboerderijen zijn geschikt voor deze laatste doelgroep. Bij deze oudere personen ligt de nadruk vaak veel meer op beleving en genieten en minder op het actief meewerken. De persoonlijke aandacht die de zorgboer(-in) kan bieden is een grote meerwaarde. Een wandeling op het erf, de eitjes rapen, meehelpen bij het klaarmaken van het middagmaal en genieten van het ‘gaan-en-komen’ op het erf zijn voor deze doelgroep vaak voldoende om een zinvolle dag te beleven. Desalniettemin blijft ook voor deze doelgroep de activering belangrijk, al is het maar onder de vorm van ‘onder de mensen komen’. Verder blijkt ook dat toch een aantal van deze oudere personen nog echt de boerenstiel onder de knie hebben: stallen uitmesten, dieren eten geven en deze dieren verzorgen lukt voor hen op hun eigen tempo. Zo bijvoorbeeld bij boer Bavo Vandebroeck in Kortenaken, waar Armand (73j) terecht heel fier is op ‘zijn’ koeien die hij meerdere dagen in de week verzorgt. Armand geniet van het buitenwerk en de dieren, maar zeker ook van het fijne gezelschap van de boer en zijn familie. Hij hoopt alvast nog jaren bij zorgboer Bavo te kunnen gaan en ook de zorgboer geeft aan dat hij zelf mee geniet van het feit dat Armand glundert als hij vertelt over zijn werk . Als zorgboer investeer je in zorg en je krijgt er ook vaak veel voor terug… |