We kunnen niet voldoende onderstrepen dat, gedurende de ganse samenwerking met de zorgboerderij, de begeleidende welzijnsvoorziening verantwoordelijk blijft voor het hulpverleningsproces.
Dit neemt niet weg dat, van zodra hij wordt ingeschakeld in het hulpverleningsproces, de zorgboer investeert in de begeleiding van de zorgvrager (dit is niet enkel een investering in tijd maar ook een mentale investering). Door de intensieve samenwerking tussen hem en de zorgvrager krijgt de landbouwer ook een goed beeld van wie de persoon die bij hem werkt is. Omwille van de specifieke context gebeurt het wel eens dat de landbouwer de ‘andere kant’ van de zorgvrager leert kennen. Hij ontdekt eigenschappen die minder aan de oppervlakte komen in de dagelijkse context of in de hulpverleningscontext van de zorgvrager.
Dit gegeven, gecombineerd met de mentale inzet die de landbouwer aan de dag legt, creëert de verwachting om ‘gehoord’ te worden bij de voorbereiding van het toekomstige traject van de zorgvrager.